Dekkingsgraad
De dekkingsgraad is de verhouding tussen het vermogen van het pensioenfonds (activa) en de (toekomstige) pensioenverplichtingen (passiva zijde). Het is dus een graadmeter voor de mate waarin het pensioenfonds aan haar toekomstige verplichtingen kan voldoen. Een dekkingsgraad van 100% geeft aan dat de verplichtingen en het eigen vermogen precies even groot is. Wanneer een rendement wordt behaald van 4% of meer, blijft de dekkingsgraad bij de meeste pensioenfondsen boven de 100%. De toezichthouder, De Nederlandsche Bank, eist een minimale dekkingsgraad van 105%. Daarboven is nog eens een buffer vereist, zodat tegenvallende beleggingsresultaten kunnen worden opgevangen. De dekkingsgraad inclusief buffer moet tussen de 115 en 123% bedragen (S.P.O.A.). De grootte van de vereiste buffer verschilt van fonds tot fonds en is mede afhankelijk van de beleggingsmix.
Invloeden op de dekkingsgraad
Verschillende zaken hebben , los van de beleggingsmix zelf, invloed op de dekkingsgraad van pensioenfondsen:
- Indexatie van pensioenen (na verhoging van de pensioenaanspraken is de dekkingsgraad lager)
- Premiebeleid (een hogere premie leidt tot een hogere dekkingsgraad)
- Beleggingsresultaten (hoe meer rendement op de beleggingen, hoe hoger de dekkingsgraad)
